ساختار مطلوب مؤسسه های قرض الحسنه

مطالعه صندوق های قرض الحسنه فعال نشان می دهد که این صندوق ها به دو گروه عمده تقسیم می شوند; گروه نخست صندوق های قرض الحسنه کوچک با اعضای شناخته شده هستند; مانند صندوق های قرض الحسنه فامیلی، صندوق های موجود در مساجد و ادارات و … . در این صندوق ها معمولا افراد نیکوکاری وجود دارند که وجوه مازاد بر نیاز خود را در یک جا جمع کرده، به صورت قرض الحسنه در اختیار نیازمندان قرار می دهند و غالبا فعالیتی روشن و روان دارند .

در این صندوق ها تخلفات در حداقل ممکن است . بهترین ساختار برای این صندوق ها همین وضعیت موجود است و هر نوع اقدامی در مورد آنها، جز ایجاد هزینه های زائد و سردرگمی حاصلی ندارد .

گروه دوم، صندوق های قرض الحسنه ای هستند که اقدام به افتتاح حساب سپرده برای مشتریان کرده، دفترچه پس انداز در اختیار آنان قرار می دهند و محدودیت خاص خانوادگی، صنفی و محلی در جذب سپرده گذار ندارند و به طور معمول به تناسب توانایی مالی خود دارای شعبات متعدد در یک شهر یا شهرهای مختلف هستند، مانند صندوق قرض الحسنه بسیجیان، قوامین، انصار المجاهدین و … که برخی بیش از چهارصد و پنجاه شعبه در سراسر کشور دارند و فعالیت های گسترده پولی و مالی دارند . به نظر می رسد بهترین تصمیم در شرایط کنونی این است که دولت و بانک مرکزی چنین صندوق هایی را وادار کند که

یکی از دو تصمیم زیر را اتخاذ کنند :

الف . اگر قصد دارند در کنار فعالیت قرض الحسنه، فعالیت های سودآور بانکی نیز انجام دهند، باید با رعایت تمامی ضوابط بانک های تجاری، اقدام به گرفتن مجوز تاسیس بانک کرده و در قالب بانک های بدون ربا و زیرنظر مستقیم بانک مرکزی فعالیت کنند .

ب . اگر قصد دارند فعالیت خود را در قرض الحسنه منحصر کنند، از آنجا که دایره عملیات آنها گسترده است و روی متغیرهای پولی تاثیر می گذارد، لازم است در قالب بانک های قرض الحسنه که توضیح آنها در ذیل می آید، فعالیت کنند .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × 1 =